شعرهدهد : یاد در - شعر فاطمیه با محوریت در درب خانه

شعرهدهد : خاکی - مصیت حضرت زهرا - درب سوخته - بازوی شکسته

شعر هدهد : سکوت هارون - دلیل سکوت و خانه نشینی علی ع - خانه نشینی 25 ساله علی ع

إِذَا الْإِمَامَةُ دُعِيَتْ

وَإِذَا الْكُفُورُ جُمِعَتْ

وَإِذَا الْعُهُودُ نُكِثَتْ

وَإِذَا الرِّمَاحُ كُشِفَتْ

وَإِذَا الْمِيَاهُ مُنِعَتْ

وَإِذَا السُّيُوفُ ضُرِبَتْ

وَإِذَا الْأَبْدَانُ جُرِحَتْ

وَإِذَا الرُّؤُوسُ قُطِعَتْ

بِأَيِّ جرم ظُلِمَتْ بَلْ جِيرَتْ؟

إِنْ لَمْ يَكُنْ إِمَامَكُمْ

وَ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّكُمْ

أَوَ لَيْسَ مُسْلِمٌ مِثْلَكُمْ؟

لِمَاذَا عَطَّشُوهُ؟

عَطَّشُوهُ، لِمَاذَا قَتَلُوهُ؟

قَتَلُوهُ، لِمَاذَا لَمْ يَدْفِنُوهُ؟

لَمْ يَدْفِنُوهُ، لِمَاذَا داسوه؟

داسوه ، لِمَاذَا قَطَّعُوهُ؟

قَطَّعُوهُ، لِمَاذَا دَارُوا بِرَأْسِهِ وَ أُسْرَتِهِ؟

وَإِذَا الْفُحُولُ قُتِلَتْ

وَإِذَا الْأَطْفَالُ عُطِّشَتْ

وَإِذَا الرُّؤُوسُ رُفِعَتْ

وَإِذَا الْأَطْفَالُ سُرِقَتْ

وَإِذَا الْخِيَامُ حُرِّقَتْ

وَإِذَا النِّسَاءُ نُهِبَتْ

وَإِذَا الْكُفَّارُ فُرِّحَتْ

وَإِذَا الْمَلَائِكَةُ صُرِّخَتْ

وَإِذَا الْجِبَالُ زُلْزِلَتْ

وَإِذَا الْأَحْجَارُ رُمِيَتْ

بَکَتْ نَفْسٌ مَا جُرِّيَتْ

فَمَا أَذْكُرُ بِالْكَفِّ

كَفَّيِ المقطع

وَالرَّضِيعِ إِذَا تَلَظَّظَ

وَالثَّغْرِ إِذَا تَضَرَّبَ

قَتْلُهُ زَلْزَلَ عَرْشَ رَحِيمٍ

صَاحِبُ مُصِيبَةِ عَظِيمٍ

يُدْعَى وَيُخَانُ

ثُمَّ قُتِلَ فَيُدَارُ

انْكَسَرَ ظَهْرُهُ

قَلَّتْ حِيلَتُهُ

رُضَّ بَدَنُهُ

شُقَّ وَقُطِعَ وَذُبِحَ وَنُحِرَ وَسُرِقَ وَضُرِبَ بِالسیوف و الْحَجَرِ وَالْخَشَبِ وَالرِّمَاحِ وَالْعَصَا قربة الی الله

وَنَظَرَ إِلَيْهِ أَبُوهُ وَأُمُّهُ وَجَدُّهُ

فتل و قد نُهِیَ ان یقتل الکلاب بمثله

و هدهد اُحرِقَ

هنگامی که امامت فرا خوانده شد

و هنگامی که پیمانها شکسته شد

و هنگامی که نیزه ها برافراشته شد

و هنگامی که آبها بسته شد

و هنگامی که کافران گرد آمدند

 

و هنگامی که شمشیرها زده شد

و هنگامی که پیکرها مجروح شد

و هنگامی که سرها بریده شد

به کدام جُرم ستم کشتید، بلکه بیدادِ تمام عیار کردید؟

 

اگر او امام شما نبود

و پسرِ دخترِ پیامبرتان نیست،

آیا (دستکم) مسلمانی همانند شما نیست؟

 

چرا او را تشنه کردند؟

تشنه­اش کردند، چرا کشتندش؟

کشتندش، چرا دفنش نکردند؟

دفنش نکردند، چرا (با سم اسبها) لهش کردند؟

لهش کردند، چرا تکهتکه­اش کردند؟

تکه تکه­اش کردند، چرا با سرِ بریده و خانوادهاش به گردش پرداختند؟

 

و هنگامی که دلیران (یاران امام) کشته شدند

و هنگامی که کودکان تشنه شدند

و هنگامی که سرها (بر نیزهها) بلند شدند

و هنگامی که کودکان به اسارت رفتند

و هنگامی که خیمهها آتش زده شد

و هنگامی که زنان به غارت رفتند

و هنگامی که کافران (از این کشتار) شاد شدند

و هنگامی که فرشتگان فریاد شیون سر دادند

و هنگامی که کوهها به لرزه درآمدند

و هنگامی که سنگها پرتاب شدند

جانی گریست بر آنچه (خون) جاری شد

 

پس دست را یاد نمیکنم

دو دستِ بریده شده او را

یاد نمیکنم کودک شیرخوار، هنگامی که عطش بر او شعله کشید

یاد نمیکنم دندان را هنگامی که با چوب و تیر کوبیده شد

 

کشتن او، عرشِ خدای بخشنده را به لرزه درآورد

او صاحب مصیبتی بزرگ است

او را فرا خواندید و به او خیانت شد

سپس کشته شد و (خونش) جاری گردد

پشتِ (مبارک) او شکسته شد

چاره اش به سر آمد

پیکر او (بر زمین) در هم کوبیده شد

 

پیکرش شکافته شد، بریده شد، سر از تن جدا شد، نحر شد، به غارت رفت، و با شمشیرها و سنگ و چوب و نیزه و چوبدستی زده شد برای تقرب به خدا

پدرش و مادرش  و جدش به او نگریستند

و او را کشتند در حالی که از کشتن حتی سگها به این روش به شدت نهی شده است.

و من، هدهد، از این مصیبت سوختم و آتش گرفتم .
 

===============

العَطْشَانُ فَسَّرَ الْإِيمَانَ
ظَهَرَ الْمِيعَادُ خَرَّبَ الْأَوْثَانَ
أَيْقَظَ الْأَنَامَ بَعَثَ الْوُجْدَانَ
أَهْدَى مَا كَانَ لِلَّذِي هُوَ كَانَ
الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ يَبْكِيَانِ
بَلِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةُ وَالْفُرْقَتَانِ
بَلْ يَبْكِي مَا هُوَ كَانَ

وَ بَكَى هُدْهُدٌ مَعَ مَنْ كَانَ
 

الرَّضِيعُ رَفَعَهُ وَقَالَ
مُنُّوا عَلَی ابن المصطفی

 وَ اسْقُوهُ وَرُمِيَ وَسَالَ
رَمَى الدَّمُ إِلَى السَّمَاءِ
فَمَا رَجَعَ قَطْرَةُ الدِّمَاءِ
فَرَجَعَ وَدَفَنَهُ خَلْفَ الْخِيَامِ
كُشِفَ الْقَبْرَ فَقُطِعَ الرَّأْسُ
مَرْفُوعًا فَوْقَ الْقَنَاةِ
وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
وَضَجَّ هُدْهُدُ مَعَ مَنْ كَانَ

 

السَّاقِي ذَهَبَ إِلَى الْمَاءِ
فَذَكَرَ عَطَشَ الْأَطْفَالِ
فَمَا ذَاقَ مِنَ الْمَاءِ
وَرَجَعَ مَعَ الْمَشْكِ مَلْآنَ
فَرُمِيَ وَخُرِقَ وَذَهَبَ الْمَاءُ
فَصَارَ الْحَيْرَانَ
الَّذِي هُوَ قَاضِي حَاجَاتِ كُلِّ حَيْرَانَ
وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
وَ تَلَهَّثَ هُدْهُدٌ بِمَا كَانَ

 

الشَّابُ جَمَالُهُ وَصُورَتُهُ وَسِيرَتُهُ
ذَكَرَ نَبِيَّنَا الْمُخْتَارَ
فَمَا نَظَرَهُ إِلَّا قَالَ
هَذَا نَبِيُّنَا الْمُخْتَارُ
فَلَمَّا عَرَفَوا اسْمَهُ
اسْمَ مَنْ أُحْرِقَ فِي الدَّارِ
ضَرَبَهُ مَنْ كَانَ بِمَا كَانَ
فَصَارَ إِرْبًا إِرْبًا
كَسُبْحَةٍ مُمَزَّقَةٍ
فَمَا أُخِذَتْ قِطْعَةٌ مِنْهُ إِلَّا

 بَقِيَتْ قِطْعَةٌ أُخْرَى
وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
وَ اِنْقَطَعَ نَفَسُ هُدْهُدِ مَعَ مَنْ كَانَ

 

 

الطِّفْلُ الَّذِي عَطْشَان لَهُ بِمَنْزِلَةِ الْأَبِ
نَظَرَ إِلَى قَلْبِ الْمَعْرَكَةِ
وَرَأَى الْعَطْشَانَ
سُقِطَ وَ جَلَس الْقَتَّالُ عَلَى صَدْرِهِ
وَأَرَادَ مَا زَلْزَلَ مَا كَانَ
فَرَكَضَ إِلَى الْأَبِ وَارْتَمَى
وَقَالَ يَا ابْنَ خَبِيثَةَ
فَطُعِنَ وَقُطِعَتْ يَدُهُ وَتَعَلَّقَتْ بِالْجِلْدِ
وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
وَ تَنَاثَرَ رِيشُ هُدْهُدِ مَعَ مَنْ كَانَ

 

غُلَامُ الَّذِي قَالَ
اَلْمَوْتُ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ
وَجْهُهُ كَالْبَدْرِ
وَ لَمْ يَلْبَسْ جُوشَنًا إِلَّا كَفَنًا
لَمْ يُؤْذَنْ لِيَتِيمِ الْأَخِ إِلَّا
بَعْدَ الْبُكَاءِ وَ الْالْتِمَاسِ
فَخَرَجَ بَاكِيًا مُكَفَّنًا
فَقَاتَلَ عَلَى صِغَرِهِ
فَضُرِبَ رَأْسُهُ
فَوَقَعَ عَلَى وَجْهِهِ
فَنَادَى يَا عَمَّاهُ
فَوُطِئَ بِالْخَيْلِ
وَ يُفْحَصُ بِرِجْلِهِ
وَ الرِّجْلُ فِي الْأَرْضِ
وَ الصَّدْرُ فِي الصَّدْرِ
وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
عُمِيَ وَ شُلَّ هُدْهُدٌ مَعَ مَنْ كَانَ

 

 

بِنْتُ مَلِكٍ الَّتِي نَامَتْ عَطْشَانَا
وَ أَصْبَحَتْ يَتِيمَةً مُحَرَّقَةً أَسِيرَةً فَرَارًا

فَفُقِدَتْ فِي الصَّحْرَاءِ وَ وُجِدَتْ مَرْعُوبَةً

و سَكَنَتْ خَرَابَةً لَا يَسُدُّهَا بَرْدًا وَلَا حَرًّا
مَا وَجَدَتْ طَعَامًا وَ شَرَابًا وَ لا حَبِيبًا

فَنَامَتْ مِنَ الْجُوعِ كَأَنَّهَا جِسْمًا مَرِيضًا
فَرَأَتْ أَبِيهَا جَاءَ فَصَارَتْ سَالِمَةً سُرُورًا
وَ اسْتَيْقَظَتْ فَمَا رَأَتْ أَبِيهَا فَصَارَتْ بُكَاءً

جَاءُوا بِإِنَاءِ الطَّعَامِ مُغَطًّى

قَالَتْ جَائِعَةٌ وَ مَا أُرِيدُ إِلَّا أَبَانَا

قَالُوا مَا أَرَدْتِ تَحْتَ إِنَاءٍ مَخْفِيًّا

جَاءَ الْأَبُ بَلْ الرَأْسٌ فِي إِنَاءٍ مَلْوُونًا

قَالَتْ مَنْ أَنْتَ؟ أَأَنْتَ أَبِي مَقْتُولًا؟
مَنِ الَّذِي أَيْتَمَنِي فَصِرْتَ مُخَضَّبًا مَذْبُوحًا
وَ صِرْتُ يَتِيمَةً أَسِيرَةً جَائِعَةً مَجْلُودَةً
وَ هَذَا يَوْمٌ يَكُونُ الْوِلْدَانُ شِيبًا

بَلْ مَقْتُولًا مَكْسُورًا مَنْدُوكًا مَرْضُوضًا مَسْحُوقًا
وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
وَ أُحْرِقَ هُدْهُدٌ مَعَ مَنْ كَانَ

 

 

بِنْتُ الْعَطْشَانِ صَاحِبَةُ صَوْتِ أَبِيهَا
وَارِثَةُ مُصِيبَةِ أُمِّهَا وَ رِسَالَةِ أَخِيهَا
الَّتِي بَكي عَلَيْهَا يَوْمَ الْوِلَادَةِ جَدُّهَا وَ أَبُوهَا
نَائِبَةُ الْأُمِّ فِي الطَّفِّ وَ حَافِظَةُ نَفْسِ ابْنِ أَخِيهَا
كَعْبَةُ الرَّزَايَا، أُمُّ الصُّبَرَاءِ، شَرِيكَةُ كَرْبَلَاءَ مَعَ أَخِيهَا
أَسِيرَةُ أَيْدِي الَّذِينَ هُمْ أَضَلُّ مِنَ الْأَنْعَامِ بَلْ وُحُوشًا
هِيَ فِي سُوقِ الْعَبِيدِ؟ آهٍ عَجَبًا
فِي مَجْلِسِ يَزِيدَ؟ آهٍ عَجَبًا
عَلَى النَّاقَةِ بِلَا رَحْلٍ؟ آهٍ عَجَبًا
فِي قُيُودٍ وَ حَدِيدٍ؟ آهٍ عَجَبًا
مُتَكَلِّمَةٌ مَعَ مَنْ لَا أَبَ لَهُ؟ آهٍ عَجَبًا
هِيَ الَّتِي كَانَتْ زِينَةَ مَنْ

 كَانَ لَا فِي مَرْتَبَتِهِ أَحَدًا

وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ
وَ هُدْهُدٌ صَارَ رَمَادًا مع من کان

 

 

عَطْشَانُ الَّذِي بِوُجُودِهِ كَانَ مَا هُوَ كَائِنٌ
هُوَ الْمَاءُ الَّذِي سَالَ الْمَاءُ عَنِ الَّذِينَ مَا هُوَ كَائِنٌ
هُوَ الَّذِي ظُلِمَ مَا لَا يُحْصَى
وُعِدَ وَ خُلِفَ وَ قُتِلَ جَوْرًا
ذُبِحَ بَلْ نُحِرَ بَلْ قُطِّعَ بَلْ دُسِرَ
كَسِبْحَةٍ مُمَزَّقَةٍ
تُرِكَ بَدَنُهُ بِلا غُسْلٍ وَ لَا كَفَنٍ عُرْيَانًا
رُفِعَ رَأْسُهُ عَلَى الْقَنَاةِ وَ دُوِّرَ مَرْجُومًا
قَرَأَ الْقُرْآنَ عَلَى الْقَنَاةِ وَ لَكِنْ مُكَذَّبًا
نَاحُوا عَلَيْهِ الْوُحُوشُ فِي الْفَلَوَاتِ
وَ الْمَلَائِكَةُ فِي الْعَالِيَاتِ
زَارَهُ اللهُ فِي الْمَنْزِلَاتِ
وَ حُقِّرَ فِي الْمُسَوَّقَاتِ
ذَبِيحُ الْقَفَا صَاحِبُ وَقْعَةِ الْعُظْمَى
ذُو مِحْنَةِ الْكُبْرَى
يَسْتَجِيرُ فَلَا يُجَارُ
وَ يَسْتَغِيثُ فَلَا يُغَاثُ
بَاذِلُ مَهْجَتِهِ
ضُيِّقَ عَلَيْهِ كُلُّ مَكَانٍ
قُتِلَ وَ أَصْحَابُهُ كَالْأَضَاحِي
نُصِبَ رَأْسُهُ عَلَى الْعَوَالِي
سُلِبَ نِسَاؤُهُ كَالْإِمَاءِ وَ الذَّوَارِي
سِيرَ بِهِنَّ فِي الْقِفَارِ وَ الْبَرَارِي
نُهِبَتْ أَمْوَالُهُ
أُوتِمَ أَطْفَالُهُ
كُسِرَ ظَهْرُهُ
رُضَّ صَدْرُهُ
أَسِيرُ الْمِحْنَةِ وَ الْبَلَاءِ
مَسْلُوبُ الْعِمَامَةِ وَ الرِّدَاءِ
مُخَضَّبُ الشَّيْبِ مِنَ الدِّمَاءِ
مَذْبُوحٌ بِسَيْفِ الْجَفَاءِ مِنَ الْقَفَاءِ
شَهِيدُ الْعَطْشَانِ
مَدْفُونٌ بِلَا أَكْفَانٍ
مُعَفَّرُ الْخَدَّيْنِ
مَقْطُوعُ الْوَدَجَيْنِ
مَظْلُومٌ طَرِيدٌ
تُرْبَتُهُ شِفَاءٌ
وَ تَحْتَ قُبَّتِهِ إِجَابَةُ دُعَاءٍ
وَ فِي ذُرِّيَّتِهِ أَئِمَّةُ النُّجَبَاءِ
مَغْمُومُ الشَّهِيدِ
جَرِيحُ الْكَفَرَةِ
طَرِيحُ الْفَجَرَةِ
الْمَجْزُوزُ الرَّأْسِ مِنَ الْقَفَا
الْمُهْمَلُ عَلَى الرَّمْضَاءِ
الْمَنْدُوبُ عَلَيْهِ فِي السَّمَاوَاتِ
الْبَالِغَةُ فَجِيعَتُهُ إِلَى السُّرَادِقَاتِ
الْمُشَقَّقَةُ عَلَيْهِ جُيُوبُ الْمُخَدَّرَاتِ
مَقْتُولُ أَوْلَادِ الزِّنَا

وَيَبْكِي مَا هُوَ كَانَ

وَ انْدَكَّ هُدْهُدٌ
وَ صَارَ مُلْحَقًا بِهِ ، أَ صَارَ هُوَ مَاءَ الْعَطْشَانِ؟
فَالسَّلَامُ عَلَى الْمَاءِ بِالْمَاءِ فِي الْمَاءِ إِلَى الْمَاءِ مع العطشان
فَنِيتُ فِيكَ وَ بَقِيتُ بِكَ

 

آن تشنه‌کام ایمان را تفسیر کرد.
وعده الهی را آشکار و بت‌ها را ویران کرد.
خواب‌رفتگان را بیدار کرد و وجدانها را برانگیخت.
آنچه را بود، به آن کس که بود، هدیه داد.
خورشید و ماه می‌گریند.
بلکه دنیا و آخرت و دو گروه (اهل ایمان و کفر) می‌گریند.
بلکه (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

و هدهد با هر آنچه بود، گریست

کودک شیرخوار را پدر بلند کرد و گفت:

 منت بگذارید بر پسر مصطفی

 و ابش دهید پس تیر انداخته شد و خون جاری شد.
خون را به آسمان پرتاب کرد.
پس هیچ قطره‌ای از خون (به زمین) بازنگشت.
پس (پدر) بازگشت و او را پشت خیمه‌ها دفن کرد.

قبر شکافته شد و سر قطع شد

و بر بالای نیزه رفت
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید

و هدهد با هر آن چیزی که بود، ضجه زد

آب‌دهنده به سوی آب رفت.
پس تشنگیِ کودکان را به یاد آورد.
پس از آب نچشید.
و با مشکِ پُر (از آب) بازگشت.
پس تیر خورد و مشک پاره شد و آب رفت.
پس سرگردان و حیران شد

کسی که حاجن هر حیرانی را روا میکند
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

و هدهد با هر آنچه بود آتش گرفت

آن جوان، زیبایی و چهره و سیره‌اش

 پیامبر برگزیده‌ی ما را به یاد آورد.
پس هر که به او نگاه می‌کرد، می‌گفت:

این پیامبر برگزیده‌ی ماست.
پس چون نامش را دانستند

نام کسی که در خانه آتش زده شد.
پس آن کسی که بود با آنچه بود او را زد.
پس قطعه‌قطعه شد

 همچون تسبیحی پاره‌پاره

پس چیزی از او را بد نمیداشتند مگر آنکه
قسمت دیگری باقی میماند
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

و نفس هدهد با هر آن چیزی که بود، قطع شد.

 

 

کودکی که عطشان به منزله­ی پدرش بود

 به قلبِ میدانِ جنگ نگریست

و آن عطشان را دید.
عطشان افتاد و قاتل سینه‌اش نشسته بود

 و خواست آنچه را که (جهان را) به لرزه درآورد انجام دهد
پس به سوی عطشان دوید و خود را روی او انداخت

و گفت: ای پسرِ زن پلید!
پس نیزه خورد و دستش بریده شد و به پوست ماند.
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

و بال و پرِ هدهد، همراه با هر چیزی که بود، ریخته شد

غلامی که گفت:

«مرگ از عسل شیرین‌تر است»

چهره‌اش چون ماهِ کامل بود

و جز کفن، هیچ زرهی نپوشیده بود
به آن یتیمِ برادر اجازه میدان و حنگ ندادند،

مگر پس از گریه و التماسِ بسیار.
پس در حالی که گریان و کفن‌پوش بود، به میدان آمد.
پس با وجود کودکی‌اش جنگید.
پس سرش زده شد.
پس با صورت به خاک افتاد.
پس فریاد زد: ای عمو
پس اسبان بر او تاختند و (تنش) با پاها کوبیده ‌شد

در حالی که پاها را بر زمین میکشید

پاها بر زمین

 و سینه بر سینه­عمو
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

هدهد، همراه با هر چیزی که بود، کور و فلج شد

 

دخترِ پادشاهی تشنه به خواب رفت

و یتیم و سوخته و اسیر و گریزان بیدار شد.
پس در بیابان گم شد و در حالی که وحشت‌زده بود، پیدا شد.
و در ویرانه‌ای ساکن شد که نه سرما را از او بازمی‌داشت و نه گرما را.
نه غذایی یافت، نه نوشیدنی و نه عزیز و دوستی
پس از گرسنگی به خواب رفت، گویی پیکری بیمار بود.
پدرش را دید که آمد، پس سالم و شادمان گشت.
و بیدار شد، اما پدرش را ندید، پس همه‌اش گریه شد.
ظرفِ طعام را سرپوشیده آوردند.
دختر گفت: گرسنه‌ام، اما جز پدرم را نمی‌خواهم.
گفتند: زیرِ ظرفِ پنهان آنچه می‌خواستی؟
پدر آمد، بلکه سری در ظرف، رنگین (به خون) آمد.
گفت: تو کیستی؟ آیا تو پدرِ کشته‌شده‌ی من هستی؟
چه کسی مرا یتیم کرد، پس تو خونین و سربریده شدی

 و من یتیم و اسیر و گرسنه و تازیانه‌خورده گشتم؟
و این روزی است که کودکان پیر می‌شوند،

 بلکه بلکه کشته‌، شکسته، کوبیده، له‌شده و پودر میشوند
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

و هدهد همراه با هر چیزی که بود، سوخته شد

 

 

دخترِ تشنه‌کام، دارندهٔ صدای پدرش،

وارثِ مصیبتِ مادرش و رسالتِ برادرش.
همان که جدّش و پدرش در روز تولّدش بر او گریستند.
جانشینِ مادر در طف، و نگهدارندهٔ جانِ فرزندِ برادرش.
قبلهگاه مصیبت‌ها، مادرِ صابران، شریکِ کربلا با برادرش.
اسیرِ دستهای کسانی که از چهارپایان گمراه‌ترند، بلکه وحوشند
او در بازارِ بردگان است؟ آه، چه شگفتا!
در مجلسِ یزید؟ آه، چه شگفتا!
بر شترِ بی‌جهاز؟ آه، چه شگفتا!
در بند و زنجیر؟ آه، چه شگفتا!
سخنگو با کسی که پدری ندارد؟ آه، چه شگفتا!
او همان است که زیورِ کسی بود که

 در مرتبه‌اش هیچ‌کس نبود.
و (زمانه) بر آنچه بود، می‌گرید.

و هدهد با هر آنچه بود خاکستر شد
 

 

آن تشنه‌کامی که به وجودش، آنچه هست باشد
او آبی است که آب از کسانی خواست که حقیقتا نبودند

او کسی است که به او ظلمی بیشمار شد.
به او وعده دادند و (با او) خلف وعده کردند و او را به ستم کشتند.
ذبح شد، بلکه از گلو زده شد، بلکه پاره‌پاره شد، بلکه لگدمال شد.
همچون تسبیحی پاره‌پاره.
بدنش بدون غسل و بی‌کفن، برهنه رها شد.
سرش بر نیزه برافراشته شد و در حالی که سنگ‌باران می‌شد، گردانده شد.
بر نیزه قرآن خواند، اما (قرائتش) تکذیب شد.
حیوانات وحشی در بیابان‌ها بر او نوحه کردند

و فرشتگان در آسمان‌ها بر او نوحه کردند
خداوند او را در جایگاه‌های والا زیارت کرد

و در بازارها تحقیر شد.
سربریده از پشت گردن، صاحب بزرگترین واقعه،

دارندهٔ بزرگترین گرفتاری.
پناه می‌خواهد، اما به او پناه داده نمی‌شود

و فریاد می‌خواهد، اما به فریادش نمی‌رسند.
جان خود را نثارکننده.
هر جایی بر او تنگ شد.
کشته شد و یارانش همچون قربانی‌ها.
سرش بر بلندی‌ها نصب شد.
زنانش همچون کنیزان و شترانِ ماده برهنه شدند.
آنها در بیابان‌ها و صحراها گردانده شدند.
اموالش غارت شد.
فرزندانش یتیم شدند.
پشتش شکسته شد.
سینه‌اش کوبیده شد.
اسیر گرفتاری و بلا.
عمامه و ردا از او گرفته شد.
موهای سپیدش به خون رنگین شد.
با شمشیر بی‌مهری از پشت گردن سر بریده شد.
شهید تشنه‌کام.
بدون کفن دفن شد.
دو گونه به خاک مالیده شد.
دو رگ گردن بریده شد.
مظلوم و رانده‌شده.
خاکش شفاست

و زیر گنبدش، اجابتِ دعاست

و در نسل او، امامانِ برگزیده‌اند.
غمگین‌شده­ی شهید،

زخمیِ کافران،

بر زمین افتادهٔ فاجران.
بریده‌شدهٔ سر از پشت گردن،

واگذارشده بر زمینِ داغ.
آنکه در آسمان‌ها بر او ندبه و نوحه می‌کنند،

فاجعه‌اش تا سراپرده‌های (عرش) رسیده است.
آنکه زنانِ گرامی (اهل بیت) به خاطر او یقه‌هایشان را چاک زدند.
کشته‌شدهٔ فرزندانِ زنا.
و هر چه بود بر او گریه کرد ،

و هدهد در هم کوبیده و متلاشی شد 

و به او ملحق شد؛ و آن آب عطشان شد؟

پس سلام بر آب با آب در آب به سوی آب با عطشان
=======
 

إِذَا كُتِبَتِ الْكِتَابَةُ
لَيْسَ لِظُلْمَةِ الْكُفَّارِ خَاتِمَةٌ
غَاصِبَةً ظَالِمَةً جَائِرَةً

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

إِذَا أُحْرِقَ الْبَابُ حَرْقًا

وَضُرِبَ الْأُمُّ قَرْعًا
وَسُقِطَ الْجَنِينُ مَيِّتًا
فَصِرْتُمْ مُؤْمِنًا وَ مُنَافِقًا وَ كُفَّارًا
فَأَصْحَابُ الْأُمِّ أَقَلُّ عَدَدًا
أُولَٰئِكَ الْمُسْلِمُونَ حقا
وَأَصْحَابُ العِجلِ أَكْثَرُ عَدَدًا
آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

 

أُمَّةٌ مَجْمُوعَةٌ

مَقْلُوبَةٌ مَرْدُودَةٌ

مَفْتُونَةٌ مَغْرُورَةٌ
عَلَى دَارٍ مَحْرُوقَةٍ

وَصِيٌّ مَطْرُودٌ
أَطْفَالٌ مرعوب

ام مضروبة
ضِلْعٌ مَكْسُورٌ

عَضُدٌ مَقْرُوعٌ
جَبِينٌ مَتْرُوبٌ

جَسَدٌ مَجْهُودٌ
جَنِينٌ مَقْتُولٌ
تُهْمَةٌ وَ بُهْتَانٌ مَقْذُوفٌ
قَتْلٌ مَكْذُوبٌ
وَ تَشَيُّعٌ مَكْنُونٌ
قَبْرٌ مَسْتُورٌ

جَنِينٌ شَهِيدٌ مَفْقُودٌ

جَنَّةٌ مَسْرُوقَةٌ مَغْصُوبَةٌ، بَلِ

حَقُّ وَ حُقُوقُ وَ حَقَائِقُ مَبْدُولَةٌ
آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

غَاصِبٌ مَرْفُوعٌ
فَاحِشٌ مَحْبُوبٌ
قَاذِفٌ مَأْمُومٌ
قَاتِلٌ مَمْدُوحٌ

عجل و سامری

قارون و هامان و یزید

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

 

وَلِيٌّ مَخْفُوضٌ
أَسَدٌ مَغْلُولٌ
عِجْلٌ مَسْجُودٌ

معبود متروک
جَنَّةٌ مَحْرُوقَةٌ
مُنْزَلٌ مَهْجُورٌ
مجعول مَوْقُوفٌ

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

وَالْكُلُّ مِنَ الْكِتَابَةِ
وَ مَا أَدْرَاكَ الْكِتَابَةُ؟
مَكْتُوبَةُ السَّامِرِيِّ
عَلَى رَفْضِ هَارُونَ
وَ ارْتِفَاعِ الْعِجْلِ
فَرُفِعَ الْعِجْلُ
وَ تُرِكَ الْمُنْزَلُ
وَ طُرِحَ الْمَعْبُودُ
وَ سُجِدَ لِلْمَفْتُونِ
وَ اسْتُضْعِفَ هَارُونُ
وَ سُلِّطَ فِرْعَوْنُ وَ هَامَانُ وَ قَارُونُ

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

وَأَصْحَابُ الْكِتَابَةِ
هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ
وَمُنَافِقُونَ الْغَاصِبُونَ
مِنْ آثَارِ الْكِتَابَةِ
ذَبْحُ ابْنِ الْكَامِلَةِ
مِنَ الْقَفَا ظُلْمًا
عَاطِشًا جَائِعًا
ظُلْمًا جَائِرًا
قَتْلًا صَبْرًا
ذَبْحًا وَنَحْرًا
قَطْعًا وَجُزْءً

ارابا اربا
قُطِعَ الرَّأْسُ سَرِقَةً
دُسَّ الْجِسْمُ مُنْكُوبًا
رُفِعَ الرَّأْسُ قَنَاةً
مرجوما نَارِيًّا
بَاكِيًا قَارِئًا
نَاظِرًا أَطْفَالًا
دُوِّرَ فِي الْمَدَائِنِ
يَطُوفُ وَيَنْظُرُ إِلَيْه الْمَظَالِمُ
يَرْقُصُونَ وَيَفْرَحُونَ
يَشْرَبُونَ الْمُحَرَّمَاتِ
يَضْرِبُونَ الْمُكْرَمَاتِ
وَعُرِضْنَ فِي أَسْوَاقِ الْإِمَاءِ
فِي سُوقِ إِمَاءِ الْمُغَنِّيَاتِ
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ أَعْدَاءٌ بِبَغْضَاءَ
يَنْظُرُ إِلَيْهِنَّ بِنَظَرِ بَائِعٍ
فِي سُوقِ بَيْعِ الْإِمَاءِ وَ الْعَبِيدِ
أَبْنَاءُ خَيْبَرَ وَ الطُّلَقَاءِ
هَذِهِ مِنْ أَعْظَمِ الْكَرْبَاءِ

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

أَوَ لَمْ يَنْظُرُوا الْمُعْجِزَاتِ ؟
ظَهَرُوا مِنَ الْكَائِنَاتِ
أَوَ لَمْ يَنْظُرُوا إِلَى الرَّأْسِ ؟
رَأْسِ الَّذِي تَكَلَّمَ
بَكَى وَ قَرَأَ الْمُحْكَمَ
أَوَ لَمْ يَنْظُرُوا إِلَى السَّمَاوَاتِ؟
مَطَرَتِ الدَّمَ مِنَ الْمُصِيبَاتِ
وَ إِلَى الْجِبَالِ وَ الْكَائِنَاتِ؟
زُلْزِلُوا مِنَ الْجَنَايَاتِ
وَ إِلَى الْهَوَاءِ وَ الْمَسَاءَاتِ ؟
غَبَرُوا مِنَ الْجَوْرَاتِ
وَ إِلَى الْوُحُوشِ وَ الْحَيَوَانَاتِ ؟
بَكَيْنَ مِنَ الدَّاهِيَاتِ
مَا كَانَ أَصْحَابُ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ عَجَبًا
إِذَا قَرَأَ الرَّأْسُ مُحْكَمَا
وَ ضَرَبَهُ الْمُسْلِمُونَ بِالْأَحْجَارِ
وَ قَالُوا هَذَا خَارِجِيٌّ مَهْدُورٌ
بَلَى هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

سَنَدُ الْقُرْآنِ الَّذِي هُوَ أَصْلُهُ
النَاطِقٌ الَّذِي کان مُمَزَّقًا اربا عجبا
مَحْجُورًا مَحْرُوقًا مَكْذُوبًا مَضْحُوكًا
مَنْ رَأَى رَحْلَ الْقُرْآنِ كَانَ قَنَاةً؟ عجبا
بَدَنُ الْمُقَطَّعِ بِلَا رَأْسٍ كَانَ نَاطِقًا ؟ عجبا
رَأْسٌ نَوَّرَ تَنُّورًا مُظْلِمًا ، عجبا
فَرَسٌ نَادَى وَ صَاحَ الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ؟ عجبا
السَاقِي الَّذِي قُتِّلَ عَطْشَانًا جَنْبَ الْبَحْرِ؟ عجبا

آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ

صَوْتُ الْأَبِ خَرَجَ مِنْ لِسَانِ الْبِنْتِ
وَ قَالَتِ اسْكُتُوا
فَارْتَدَّتِ الْأَنْفَاسُ وَ سَكَنَتِ الْأَجْرَاسُ
وَ هَذَا رُتْبَةُ كُنْ فَيَكُونُ
هِيَ الَّتِي كَانَتْ زِينَةً لِأَبِيهَا
أَبْلَغَتْ وَ أَرْسَلَتْ رِسَالَةَ أَخِيهَا
أَخْبَرَتِ الْعَوَالِمَ بِمَا جَرَى عَلَى أَخِيهَا
نَائِبَةُ أُمِّهَا وَ قَبَّلَتْ حَنْجَرَ أَخِيهَا
فَاسْتَحْيَا السِّكِينُ أَنْ يَقْطَعَ تَقْبِيلَهَا
ذُبِحَ مِنَ الْقَفَا وَ كَيْفَ يُمْكِنُ؟ عجبا
صُورَتُهُ النُّورَانِيَّةُ وَاجَهَ كَلْبًا قِتَالًا
انْكَسَرَ الْقَلَمُ وَ تَلَهَّثَ الْهُدْهُدُ

وَ مَا مَاتَ بَعْدَ هَذَا عَجَبًا؟
آهٍ مِنْ وَاقِعَةٍ
هَذَا شَيْءٌ عُجَابٌ عَجَبًا
 

وقتی کتابت نوشته شد،
تاریکیِ کافران را پایانی نیست
غاصبانه، ظلم و جور کننده
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیزی است.

 

وقتی در، به آتش سوخته شد
و مادر، کوبیده شد
و جنین، سقط شد و مرد
پس شما مؤمن و منافق و کافر شدید.
یارانِ مادر، کمتر بودند،
آنان به‌درستی تسلیم هستند
و یارانِ گوساله، بیشتر بودند.
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

امّتی گردآمده،

واژگون‌شده، مرتد شده
فتنه زده شده و فریب‌خورده
بر خانه‌ای آتش گرفته
و وصیّی رانده‌شده
و کودکانی ترسان
و مادری کتک‌خورده
و پهلویی شکسته
و بازویی کوفته و به شده
و پیشانی‌ای خاک‌مال‌شده
و پیکری فرسوده
و جنینی کشته
و تهمت و بهتانی پرتاب‌شده
و قتل و شهادتی دروغ‌انگاشته
و تشییعی پنهان
و قبری پوشیده
و جنینی شهید و گم‌شده
و باغی دزدیده و غصب‌شده بلکه

حق و حقوق و حقایقی جابه‌جا شده.
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیزی است.

 

غاصبی برافراشته شده
بدزبانی محبوب
تهمت‌زننده‌ای پیشوا و رهبر
قاتلی ستوده
گوساله و سامری
قارون و هامان و یزید
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

 

ولیّی خوارشده
شیری در بند
گوساله‌ای پرستیده
معبودی متروک
خانه­ی نوری سوخته
قرآنی رها شده
نوشته­ی جعلی متوقف و سند ‌شده
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

و همه از کتابت است،
و تو چه میدانی کتابت چیست؟
نوشتهٔ سامری
برای طردِ هارون
و برافراشته شدنِ گوساله.
پس گوساله بالا رفت
و نازل شده رها شد
و معبود به دور انداخته شد،
و برای فریفته‌شده سجده شد،
و هارون تضعیف شد،
و فرعون و هامان و قارون مسلط شدند.
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

و اصحابِ کتابت
آنان اصحابِ شوم‌اند،
و منافقانِ غاصب،
از آثارِ کتابت
سر بریدنِ فرزندِ کامل‌ترین بانو است
از پشت گردن، ستم‌وار،
تشنه و گرسنه،
ستم‌گرانه،
کشتنی به صبر،
سربریدن و نحرکردنی،
ذبح و تکه‌ای‌کردن
تکه‌تکه،
سر بریده شد به دزدی،
پیکر کوبیده شد، با اسبان
سر بر نیزه برافراشته شد،
سنگ‌باران‌شده، آتش گرفته
گریان و قرآن‌خوان
نگرانِ و نگاه کننده به کودکان
در شهرها گردانده شد
ستم‌ کارها می‌چرخند و به آن می‌نگرند،
می‌رقصند و شادی می‌کنند
حرام‌ها را می‌نوشند
زنان گرامی را می‌زنند
و در بازارهای کنیزان به نمایش درآمدند
در بازارِ کنیزانِ آوازه‌خوان
دشمنان با کینه بر آنان می‌چرخند
با نگاهِ فروشنده به آنان می‌نگرند
در بازارِ فروشِ کنیزان و بردگان
فرزندانِ خیبر و آزادشدگان
این از بزرگترینِ اندوه‌هاست
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

آیا به معجزات ننگریستند؟
که از جهانیان پدیدار شدند
آیا به آن سر بریده ننگریستند؟
سرِ بریده آن کس که سخن گفت
گریست و قرآنِ محکم را خواند.
آیا به آسمان‌ها ننگریستند؟
از مصیبت‌ خون بارید
و به کوه‌ها و موجودات؟
که از جنایت‌ها به لرزه درآمدند
و به هوا و شب‌های تیره؟
که از ستم‌ها غبارآلود شدند
و به حیوانات وحشی و حیوانات اهلی؟
از فجایع گریستند
اصحابِ کهف و رقیم شگفت‌آور نبودند
زمانب که سر بریده ، قرآنِ محکم را خواند
و مسلمانان بر آن سنگ زدند
و گفتند این خارجیِ مهدورالدم است.
آری، این چیزی شگفت‌انگیز است.
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

پشتوانهٔ قرآن که اصلِ اوست،
گوینده‌ای که پاره‌پاره شد، تکه‌تکه، شگفتا،
محبوس، سوخته، تکذیب‌شده و به تمسخر گرفته‌شده.
چه کسی دیده رحل قرآن نیزه باشد ؟ شگفتا.
آیا بدنِ پاره‌پاره، بی‌سر، سخن‌می‌گفت؟ شگفتا.
سری که تنوری تاریک را روشن کرد، شگفتا.
آیا اسبی ناله کرد و در تاریکیِ تار فریاد زد؟ شگفتا.
آیا آب‌دهنده‌ای که تشنه‌کام در کنارِ دریا کشته شد؟ شگفتا.
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است.

 

صدایِ پدر از زبانِ دختر بیرون آمد،
و گفت خاموش شوید
پس نفس‌ها در سینه حبس شد و صداهای زنگوله شتران خاموش شد
و این مرتبهٔ کن فیکون است.
او همان است که زیورِ پدرش بود،
پیامِ برادرش را رساند و فرستاد،
جهانیان را از آنچه بر برادرش گذشت آگاه کرد،
جانشینِ مادرش بود و حنجرهٔ برادرش را بوسید،
پس چاقو شرم کرد از اینکه جای بوسیدنِ او را قطع کند،
آیا از پشتِ گردن سر بریده شد و چگونه ممکن است؟ شگفتا.
صورتِ نورانیِ او با سگی جنگنده روبرو شد
قلم شکست و هدهد نفس‌نفس زد،
و هنوز پس از این همه نمرد؟ شگفتا.
آه از این واقعه!
این چیزی شگفت‌انگیز است، شگفتا

=====

 

بِالسِّينِ
وَ نَهَارَاتِ السِّينِ
وَ أَرَضِينَ الْمُقَدَّسِينَ
إِذَا قُطِعَ الْح̃ مِنَ السِّينِ
وَ دُوِّرَ فِي الْأَرَضِينَ
وَ قُطِّعَ السِّينُ فَصَارَ س̃

وَ امْتَزَجَ التُّرَابُ بِدَمِ س̃
فَصَارَ س̃ شِفَاءً مِنْ كُلِّ شَيْنٍ

 

أَ حَقِيقَةُ الْس̃  هِيَ الْم̃  ؟
وَ إِذَا قُتِلَ الْس̃   لَحِقَ بالْم̃
لِأَنَّ الْس̃  مِنَ الْم̃    
وَ الْم̃  مِنَ الْس̃   
وَ الدِّينُ حُدُوثُهُ مِنَ الْم̃
وَ بَقَاؤُهُ بِالْس̃  
فَالسَّلَامُ عَلَى الح̃ و الْس̃
الَّذِي هُوَ ابْنُ الْم̃

ذُبِحَ الس̃  وَ رُفِعَ الْح̃ 
فَالسَّلَامُ عَلَيْكُمَا يَا حم
فَأَيْنَ الح̃  ؟ أَ مَعَ الْم̃  ؟
فِي مَنَازِلِ سَبْعَةٍ لِس̃
غَافِرٍ و فُصِّلَت و شُورَى
زُخْرُفٍ و دُخَانٍ و جَاثِيَةٍ و أَحْقَافٍ
 

بِالْفَتْوَى شَاوَرُوا وَ قَالُوا ارْتَدَّ الس̃
لِلزُّخْرُفِ قُطِعَ الس̃  وَ سُرِقَ الْحَاءُ
فِي الْأَحْقَافِ ذُبِح  وَ تُرِكَ الس̃
فَغُفْرَانُ الْغَافِرُ لِمَنْ لَحِقَ بِالس̃
فِي يَوْمِ الدُّخَانِ شُفِّعَ الح̃ مَعَ الس̃
يَوْمَ كُلِّ أُمَّةٍ جَاثِيَةٍ، إِلَّا مَنْ تَمَسَّكَ بِالس̃
يَوْمَ فُصِّلَتْ وَ نجی مَنْ بَكَى لس̃
فَالسَّلَامُ عَلَيْكَ يَا سِين

فَيَا س̃

رَأْسُكَ الْح̃

و جَدُّكَ الْم̃
فَالسَّلَامُ عَلَى الْح̃  وَ الْم̃  وَ الس̃
وَ عَلَى ابْنِكَ فِي ح̃ م̃ ع̃ س̃ ق̃
و هدهد بکی و ضج من ه فی کهیعص

سوگند به سین،
و سوگند به روزهای سین
و سوگند به زمین‌های مقدس
هنگامی که حاء از سین جدا شد
و در زمین‌ها گردانده شد
و سین قطعه قطعه شد و به س بدل گشت،
و خاک با خونِ «س» آمیخته شد،
پس س برای هر زشتی، شفا گردید.

آیا حقیقتِ س ، همان «میم» است؟
و زمانی که س کشته شد ، به «میم» پیوست
زیرا س از میم است،
و میم از س است
و دین، پیدایشش از «میم» است،
و بقای آن به «س» است.
پس سلام بر حاءِ سین
همان که فرزندِ میم است.

سین ذبح شد و حاء برافراشته گردید.
پس سلام بر شما، ای «حا» و «میم»
پس حاء کجاست؟ آیا با میم است؟
در هفت منزلگاهِ «س»
غافر، فصلت، شوری،
زخرف، دخان، جاثیه، احقاف.

به فتوا مشورت کردند و گفتند: «س» مرتد شده است.
به خاطر زخرف سین بریده شد و حاء به سرقت رفت.
در احقاف، ذبح شد و سین رها گردید.
پس آمرزشِ آمرزنده، برای کسی است که به سین ملحق شود.
در روزِ دخان (دود)، حاء با سین شفاعت میکنند
روزی که هر امتی به زانو درآمده است، مگر کسی که به سین تمسک کند
روزی که (حق از باطل) جدا میشود ، و کسی که برای سین گریست پاک شود
پس سلام بر تو یس

پس ای «س»

 سرت همان «حاء» است

و جدّت همان میم
پس سلام بر «حاء» و «میم» و «سین»،
و بر فرزندت در «حمعسق».
و هدهد گریه و ضجه زد از ه در کهیعص

عَمَّ يُسْأَلُونَ؟
إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ
وَ إِذَا سُلِخَ الرُّوحُ مِنَ الْجُسُومِ
وَ غُشِّيَتْ ظُلْمَةُ الْقُبُورِ
وَ تُرِكَ الْأَمْوَاتُ فِي الظُّلُومِ
وَ ظَنَّ مَاتَ وَ فَاتَ الْأُمُورُ
وَ سُئِلَ الرُّوحُ مِنَ الْفُعُولِ
مِنَ الْعَقَائِدِ وَ الْأَفْعَالِ وَ الْخُلُوقِ
مِنَ الرَّذَائِلِ وَ الْفَضَائِلِ وَ الْعُقُودِ

 

بَلَى، مِنَ الْكُلِّ سُئِلَ
وَ رَأَى أَثَرَ مَا فَعَلَ
حَتَّى نِيَّةَ مَا قُلِبَ
ظَهَرَ يَوْمُ الَّذِي وُعِدَ
حُسِرَ أَيَّامُ مَنْ ذُهِبَ
سُئِلَ عَنْ إِمَامٍ تُبِعَ
وَ جُمِعَ مَعَ الَّذِي سُمِعَ

 

فَيَوْمَئِذٍ يَوْمُ السُّؤَالِ
يَوْمُ وُجِدَ مَا فِي الْكِتَابِ
مِنْ ذَرَّةٍ وَ ثِقْلٍ وَ أَثْقَالٍ
يَوْمُ الْحَسْرَةِ وَ الذَّهَابِ
وَ يَوْمُ الظُّلْمَةِ وَ الْكِتَابِ
يَوْمُ الْوَعْدِ وَ الْمِيعَادِ
يَوْمُ الْحِسَابِ وَ الْحَسَرَاتِ
يَوْمُ الْوَحْدَةِ وَ الْمِيقَاتِ
يَوْمُ النَّدَامَةِ وَ الضَّجَّاتِ
يَوْمُ الْوَحْشَةِ وَ النَّارَاتِ

فَمِمَّ أَخَذْتَ الْمَعَارِفَ؟
أَ هَيَّأْتَ لِلْقُبُورِ وَ الْمَنَازِلِ؟
أَ قَوَّيْتَ عَلَى الْأَسْئِلَةِ وَ الْعَقَائِدِ؟
مِمَّ وَ فِيمَ وَ إِلَى أَيْنَ صِرْتَ؟
مِنَ التُّرَابِ إِلَى التُّرَابِ ؟

 أَوْ إِلَى مُتَفَرِّقِينَ أَرْبَابٍ،

 أَمْ مِنَ الْقُدْسِ إِلَى رَبِّ الْأَرْبَابِ؟

 

حَبَذَا لِلَّذِي لَهُ إِمَامٌ
مَعْصُومٌ مُنْتَخَبٌ لَهُ مَقَامٌ
شَافِعٌ لَهُ قُدْرَةٌ وَ بُرْهَانٌ
مُعْجِزَات وَ عُلُومٌ وَ أَنْبَاءٌ

 

وَ هَذَا نَبَأٌ الَّذِي فِيهِ خِلَافٌ

 مَاضٍ وَ فِي الْآنَ وَ سَوْفَ و سٌ

يُسْأَلُونَ وَ يَتَسَاءَلُونَ عَنْ أَبِي تُرَابٍ

يَا مَنْ تُرِكْتَ فِي الْقُبُورِ تُرَابًا
قَطْعًا تَقُولُ: يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا
مَنْ كَانَ لَهُ أَبُو تُرَابٍ إِمَامًا
فِي يَوْمِ التُّرَابِ صَارَ التُّرَابُ سِرَاجًا
شُكْرًا لِمَنْ جَعَلَنِي تُرَابًا
وَ اخْتَارَ لِي أَبَا تُرَابٍ مُطَاعًا
وَ إِلَّا كَانَ التُّرَابُ لَهُ عَذَابًا
يَوْمُ التُّرَابِ أَبُو تُرَابٍ أَمَانًا

طُوبَى لِمَنْ كَانَ لَهُ أَبُو تُرَابٍ كِتَابًا
هُوَ هَادِيًا وَ مُنَوِّرًا وَ سِرَاجًا
بُعْدًا لِمَنْ لَيْسَ لَهُ إِمَامًا
أَوْ كَانَ إِمَامُهُ قَاتِلًا وَ جَبَّارًا
ظَالِمًا وَ غَاصِبًا وَ فَحَّاشًا
قَاذِفًا وَ مُنَافِقًا وَ عُصْيَانًا
كَاذِبًا وَ كَافِرًا وَ أَوْثَانًا
عِجْلًا وَ سَامِرِيًّا وَ هَامَانَا
لُوطِيًّا وَ مَرِيضًا الَّذِينَ كَانَا
اتَّخَذَا دَوَاءَ دَائِهِمَا مَاءً رِجَالًا

هَدْهَدٌ أَخَذَ التُّرَابَ سَمَاءً
فَيَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا
فَيَا مَنْ لَيْسَ لَكَ إِمَامًا
أَوْ غَيْرَ أَبِي تُرَابٍ اتَّخَذْتَ إِمَامًا
فَكِّرْ وَ اسْتَمِعْ لِمَنْ سَمِعْتَ قَلِيلًا
أَرْجُو نَجِيتَ يَوْمَ التُّرَابِ نَارًا

دربارهٔ چه چیز از آنان پرسیده می‌شود؟
هنگامی که جان به گلوگاه می‌رسد
و هنگامی که روح از بدن‌ها کنده می‌شود
و تاریکیِ قبرها فراگیر می‌گردد
و مردگان در تاریکی‌ها رها می‌شوند
و گمان می‌کند که مرده و کارها تمام شده
و از روح دربارهٔ کردارها سؤال می‌شود
از عقاید و افعال و اخلاق
از رذایل و فضایل و پیمان‌ها

 

آری، از همه چیز سؤال میشود
و اثرِ آنچه را انجام داده بود، میبیند
حتی نیّتِ آنچه در دل عوض شده
روزِ موعود آشکار میگردد قطعا
حسرت میخورد به روزهای رفته
سوال میشود از امامی که تبعیت کرده
و یکی میشود با کسی که از او شنیده است

 

پس آن روز، روزِ سؤال است
روزی که آنچه در کتاب اعمال است یافت شود
از ذرّه‌ و سنگینی و بارهای گران
روزِ حسرت و رفتن
و روزِ تاریکی و کتاب
روزِ وعده و میعاد
روزِ حساب و حسرت‌ها
روزِ تنهایی و زمانِ مقرّر
روزِ پشیمانی و فریادها
روزِ وحشت و آتش‌ها

 

پس از چه چیز، معرفت‌ها را گرفتی؟
آیا خود را برای قبرها و منازل آماده کردی؟
آیا برای پاسخ به پرسش‌ها و عقاید، قوی گشتی؟
از کجا و در چه چیزی و به کجا میگشتی؟
از خاک به خاک ؟

 یا به سوی خدایانِ پراکنده ؟
یا از قدس (مقامِ قرب) به سوی پروردگارِ پروردگاران؟

 

خوشا به حالِ کسی که برای او امامی است
معصوم و برگزیده که برای او مقامی والاست
شفاعت‌کننده‌ای که برای او قدرت و برهانی روشن است
معجزات و علوم و اخبار غیبی دارد.

 

 

و این همان خبری است که در آن اختلاف است،
(این اختلاف) در گذشته ، در حال ، و در آینده خواهد بود.
پرسیده شوند و از یکدیگر دربارهٔ ابوتراب سؤال می‌کنند.

 

ای کسی که در قبرها خاک شدی
به‌یقین می‌گویی: ای کاش من خاک می‌بودم!
هر کس که ابوتراب را امام خود داشته باشد،
در روزِ خاک، خاک چراغی روشن می‌شود.
سپاس (خدا را) که مرا خاک گردانید
و ابوتراب را برای من پیشوایی مطاع برگزید.
وگرنه، خاک برای او عذابی (بزرگ) خواهد بود.
روزِ خاک، ابوتراب امان (و پناه) است.

خوشا به حالِ کسی که ابوتراب کتابش باشد
او هدایت‌گر و روشن‌کننده و چراغ (راه) است.
بدا به حالِ کسی که برای او امامی نیست
یا آنکه امام او کشنده و ستمگر است
ستمکار و غاصب و بسیار بدزبان
تهمت‌زننده و منافق و نافرمان
دروغگو و کافر و بت‌پرست
گوساله‌ و سامری و هامان
و (همچون) لوطی‌صفتان و بیمارانی بودند که
آبِ مردان را درمانِ بیماریِ خود قرار دادند.

هدهد، خاک را به آسمان برد،
پس ای کاش من هم خاک می‌بودم!
پس ای کسی که برای تو امامی نیست،
یا غیر از ابوتراب را به‌عنوانِ امام برگزیده‌ای،
بیندیش و گوش کن به کسی که اندکی شنیده‌ای،
امیدوارم که در روزِ خاک، از آتش رهایی یابی