31. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

مجالسة اهل الدين شرف الدنيا و الاخرة و مشاورة العاقل الناصح يمن و بركة و رشد و تـوفيق مـن الله.

هم‌نشينـى اهل ديـن، شرف دنيا وآخرت است، و مشورت با خردمند خيرخواه، يمن و بركت و رشد و توفيق از جانب خداست.

تحف العقول، ص 420.

32. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

إِیاكَ وَ الْكِبْرَ، فَإِنَّهُ لا یدْخُلِ الْجَنَّةَ مَنْ كانَ فی قَلْبِهِ مِثْقالُ حَبَّة مِنْ كِبْر. الکبر رداء الله، فمن نازعه رداءه أکبّه الله فی النار علی وجهه.

از كبر و خودخواهی بپرهیز، كه هر كسی در دلش به اندازه دانه ی كبر باشد، داخل بهشت نمی شود.

کبریایی و بزرگی در شأن خداست، پس هرکس با او در این مورد ستیزه کند، خداوند با صورت او را در آتش جهنم سرنگون کند.

تحف العقول، ص 417.

33. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

كَفّارَةُ عَمَلِ السُّلْطانِ أَلاْحْسانُ إِلَی الاْخْوانِ.

كفّاره كارمندی سلطان، احسان به برادران دینی است.

تحف العقول، ص 434.

34. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

إذا کان الامام عادلا کان له الاجر وعلیک الشکر. وإذا کان جائرا کان علیه الوزر و علیک الصبر.

هرگاه امام عادل باشد، اجر و پاداش دارد و تو باید شکر و قدردانی کنی، و هرگاه ظالم و ستمکار باشد، گناه و معصیت برای اوست و تو باید صبر کنی.

تحف العقول، ص 434.

35. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

الْیَأْسُ مِمَّا فِی أَیْدِی النَّاسِ عِزُّ الْمُؤْمِنِ فِی دِینِهِ وَ مُرُوَّتُهُ فِی نَفْسِهِ وَ شَرَفُهُ فِی دُنْیَاهُ، وَ عَظَمَتُهُ فِی أَعْیُنِ النَّاسِ وَ جَلَالَتُهُ فِی عَشِیرَتِهِ وَ مَهَابَتُهُ عِنْدَ عِیَالِهِ، وَ هُوَ أَغْنَى النَّاسِ عِنْدَ نَفْسِهِ وَ عِنْدَ جَمِیعِ النَّاس.

ناامیدى از آنچه مردم دارند عزت دین او و مردانگى خود او و شرف دنیاى او است و در چشم مردمش بزرگ کند، و در خاندانش والا شود، و نزد عیالش آبرومند گردد، و او توانگرتر مردم باشد پیش خودش و مردم دیگر همه.

بحار الأنوار، ج‏72، ص 108.

36. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی کُلِّ یَوْمٍ وَ لَیْلَةٍ مُنَادِیاً یُنَادِی مَهْلًا مَهْلًا عِبَادَ اللَّهِ عَنْ مَعَاصِی اللَّهِ فَلَوْ لَا بَهَائِمُ رُتَّعٌ وَ صِبْیَةٌ رُضَّعٌ وَ شُیُوخٌ رُکَّعٌ لَصُبَّ عَلَیْکُمُ الْعَذَابُ صَبّاً تُرَضُّونَ بِهِ رَضّاً.

در هر روز و شب از سوی پروردگار عزوجل، یک منادی ندا می‌دهد و اعلام می‌کند که بندگان خدا! آهسته! آهسته! کمتر گناه کنید! اگر حیوانات علف خوار و کودکان شیر خوار و سال‌خوردگان قامت خمیده در بین شما نبودند، بر شما عذاب نازل می‌شد، به گونه‌ای که کوبیده و خرد می‌شدید، چه خرد شدنی.

کافی، ج 2، ص 276.

37. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

من زار أخاه المؤمن لله، لا لغيره يطلب به ثواب الله عزوجل ، وينتجز مواعيد الله تعالى وكّل الله سبعين ألف ملك من حين يخرج من منزله حتى يعود إليه ينادونه : ألا طبت وطابت لك الجنة ، تبوأت من الجنة منزلا.

هرکس برای خدا، نه چیز دیگر، به دیدن برادر مؤمنش برود، در حالی که پاداش و ثواب خدا و وعده ی مسلّم او را بخواهد، خدای عزّوجلّ 70 هزار فرشته بر او گمارد، از وقتی که از منزلش خارج می شود تا وقتی که برمی گردد، به او خطاب کنند: آماده باش که پاک و خوب شدی و بهشت برایت خوش و گوارا باشد، تو در بهشت منزل گرفتی.

کافی، ج 2، ص 178.

38. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

من مَاتَ بِغَيْرِ إِمَامٍ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً، امامٍ حیٍّ یعرفه.

هرکس بدون شناخت امام بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است، البته امام زنده ای که او را بشناسد.

اختصاص، ص 268.

39. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام:

قَالَ لِبَعْضِ وُلْدِهِ: يَا بُنَيَّ إِيَّاكَ أَنْ يَرَاكَ اللَّهُ فِي مَعْصِيَةٍ نَهَاكَ عَنْهَا وَ إِيَّاكَ أَنْ يَفْقِدَكَ اللَّهُ عِنْدَ طَاعَةٍ أَمَرَكَ بِهَا و علیک بالجد ولا تخرجن نفسک من حد التقصیر من عبادة الله تعالى و طاعته، فان الله تعالى لایعبد حق عبادته؛ ایاک و المزاح فانه یذهب بنور ایمانک و یستخف بمروئتک، و ایاک و الکسل و الضجر فانهما یمنعاک حظّک من الدنیا و الآخرة.

امام موسى بن جعفر عليهما السلام به يكى از فرزندانش فرمود:

اى پسر عزیزم! بر حذر باش از اينكه خداوند تو را در حال گناهى كه تو را از انجام آن نهى نموده است، ببيند

و بر حذر باش از اينكه خداوند تو را در انجام طاعتى كه به انجام آن فرمان داده است غائب ببيند.

بر تو باد کوشیدن (و جدّ و جهد در عبادت) و نفس تو از حد تقصیر در عبادت و طاعت خداى تعالى خارج نشود (و خویش را مقصر بداند) زیرا خداوند تعالى آنگونه که شایسته پرستش است عبادت نمى‏شود.

از شوخی و مزاح دوری کن زیرا که شوخی نور ایمانت را می برد و از مردانگی تو می کاهد و تو را سبک می کند و بپرهیز از کسالت و تنبلی زیرا تنبلی و سستی تو را از نعمت های دنیا و آخرت بی بهره می کند.

من لا یحضره الفقیه، ج 4، ص 292.

40. قال الامام موسی بن جعفر علیهما السلام لبعض شیعته:

اتق الله و قل الحق و ان کان فیه هلاکک فان فیه نجاتک .

واتق الله و دع الباطل و ان کان فیه نجاتک فان فیه هلاکک .

امام کاظم علیه السلام به یکى از شیعیان خود فرمود:

از خدا بترس و حق بگو، اگر چه هلاکت ظاهرى تو در گفتن حق باشد، زیرا نجات حقیقى تو در کلام حق است .

و از خدا بترس و باطل را ترک کن، اگر چه نجات ظاهرى تو درسخن باطل باشد، زیرا هلاکت واقعى تو در کلام باطل است .

تحف العقول، ص 431.